ผิดศีลข้อที่ห้า จะทำให้การนั่งสมาธิเป็นผลเสียหรือปล่าว

ดิฉันทำงานที่ต้องพบปะสังสรรค์ผู้คน อย่างวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มีบ้างที่ต้องไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูง และดิฉันจะติดดื่มไวน์เป็นนิสัยอาจจะมีการดื่มไวน์บ้างสักแก้วสองแก้วในวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ ไม่เคยดื่มติดกันทุกวัน

ดิฉันกำลังหัดนั่งทำสมาธิค่ะ และเคยอ่านหนังสือเจ็ดเดือนบรรลุธรรมของคุณดังตฤณ มีตอนหนึ่งบอกว่าให้ถือศีลห้าอย่างจริงจัง ศีลข้ออื่นดิฉันผ่านได้สบายโดยไม่ต้องฝืน แต่ข้อห้านี่ยังทำใจไม่ได้ที่จะงดไปเลย

และแบบนี้นี่จะทำให้เราขาดศีลไม่สามารถเจริญสติปัฏฐานสี่ หรือปล่าวคะ? ดิฉันเองยังไม่ได้คิดไกลไปถึงขั้นที่สี่ เพียงขอแค่ขั้นแรกและขั้นสองก็พอแล้วน่ะค่ะ
(ความเห็นที่ 11)
ตอนนี้เข้าใจแล้วค่ะว่า ทางเลือกคือ
1 ไม่ควรฝึกสมาธิเลยถ้ายังไม่สามารถรักษาศีลห้าให้หมดจดได้
2 เลือกดื่มเด็ดขาดถ้าคิดอยากจะฝึกสมาธิ

คำแนะนำของผม
ตอบตามปัญญาผมนะ

อ่านความเห็นที่ 11 ของคุณ จขกท แล้วมีความเห็นว่ามองแบบนั้นไม่ถูกครับ จริง ๆ แล้วการมองว่า "ไม่ควรฝึกสมาธิเลยถ้ายังไม่สามารถรักษาศีลห้าให้หมดจดได้" และ "[เลิก]ดื่มเด็ดขาดถ้าคิดอยากจะฝึกสมาธิ" ดูเหมือนจะเป็นกฎเหล็กมากไปหน่อย

จริง ๆ ศีลกับการปฎิบัตินั้นมันมาคู่กันอย่างเป็น "ธรรมชาติ" (ไม่ใช่กฎเกณฑ์) ไม่ได้บอกว่า "ต้อง" เลิก แต่ถ้าไม่เลิกก็ฝึกไม่ได้มากกว่านะ มันอธิบายเป็นคำพูดลำบากหน่ะครับ

สรุปว่า ถ้าสนใจปฎิบัติก็ทำไปเถอะครับ อยากจะดิ่มก็ดื่มไป แล้วให้สังเกตผลของการปฏิบัติว่ามีความก้าวมากน้อยเพียงใด แล้วปัจจัยไหนเป็นตัวขัดขวางและส่งเสริมการปฎิบัติครับ แล้วก็แก้ไขกันไปเป็นขั้น ๆ ครับ