ทำบาปกับพ่อ

ขอความช่วยเหลือตอบด่วนค่ะ้เพิ่งทำกรรมหนักกับบิดาค่ะเพราะโรคทางประสาทกำเริบ
ก่อนอื่นต้องบอกว่าไม่ได้เป็นสมาชิกนะคะพยายามจะโพสในห้องศาสนาแต่ว่าไม่สามารถทำได้น่ะค่ะ เลยขออนุญาตโพสตรงนี้แทนนะคะ ขอความกรุณาอย่าลบเลยนะคะทุกข์ใจจริงๆ ค่ะอยากหาทางแก้ไขกรรมมากๆ เลยไม่อย่างนั้นคงเลือกที่จะตายไปเสียดีกว่าจะมานั่งทุกข์ทรมานแบบนี้ช่วยตอบหน่อยนะคะว่าแบบนี้บาปหนักแค่ไหนคะแล้วจะต้องชดใช้กรรมมากขนาดไหนคะ ไม่สบายใจจริงๆ เพราะเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นแล้วเราไม่ได้เจตนาค่ะ

เรื่องของเรื่องเราเป็นโรคหวาดระแวงสังคม กลัวที่สาธารณะ เป็นโรคประหม่า คือมันผสมๆ กันน่ะค่ะ เคยไปหาหมอโรงพยาบาลและคลินิคแต่ก็ทานยาไม่สม่ำเสมอ เป็นมาตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น ตอนนี้อายุ 24 แล้วค่ะทานๆ หยุดๆ ยาจนตอนหลังหยุดยาไปเป็นปีๆ เพราะทั้งพ่อทั้งเราเองคิดว่าเราจะหายได้ถ้าพยายามปรับและบังคับจิตใจตัวเอง ซึ่งมันผิดสุดๆ เลยล่ะค่ะ เพราะไม่นานมานี้เราเริ่มมีอาการแย่ลง เพราะปัญหาส่วนตัวและปัญหาอย่างอื่นมากระทบทำให้เรากลายเป็นคนขึ้หงุดหงิดง่ายมากๆ เริ่มจะก้าวร้าว มองโลกในแง่ร้าย เริ่มอยากจะหวีดร้องกรี๊ดๆ และทำลายข้าวของกระทั่งเริ่มอยากทำร้ายตัวเอง บางทีก็มีอาการซึมเศร้าสลับกันไป รู้สึกเหงาแต่ไม่อยากออกไปเจอใครที่ไหนเพราะหวาดระแวงกลัวสังคม เป็นแบบนี้เป็นพักๆ มาพักใหญ่แล้ว ทรมานที่สุดเลยค่ะ จนกระทั่งเมื่อวานเรามีปากเสียงกับพ่อของเราเอง จากเรื่องไม่เป็นเรื่องก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา เพราะพ่อเราโมโหที่เรามีอาการแบบนี้(ในขณะที่เป็น การควบคุมตนเองแทบจะทำไม่ได้เลยค่ะ เราพยายามระงับอารมณ์ที่สุดแล้ว แต่ดูเหมือนผลที่ออกมาจะแย่ลงด้วยซ้ำ) เรามีการยื้อยุดฉุดกระชากกับพ่อ แต่พ่อเราแรงเยอะกว่าเรามาก เราก็กรี๊ดๆๆๆ ร้องให้คนช่วย พ่อก็ล็อคแขนเอาไว้แล้วเราก็เริ่มคุ้มคลั่งสุดๆ จนระงับไม่อยู่เราสะบัดไม่หลุดจนเราหันไปกัดข้อมือของพ่อเราเอง วินาทีนั้นรู้สึกว่าสูญเสียการควบคุมสติไปอย่างสิ้นเชิงเลยล่ะค่ะรู้แต่ว่ายังไงชั้นก็จะไม่ยอมให้ใครมาล็อคตัวไว้แน่นอน ยิ่งแน่นยิ่งดิ้นค่ะ จนเราสบถด่าพ่อตัวเอง ลืมตัวแบบสุดๆ เลย พูดกุพูดเมิง บอกว่าให้เมิงปล่อยกุเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ปล่อยกุจะไม่หยุดดิ้นแน่ ฯลฯ เท่านั้นแหละค่ะพ่อก็โมโหสุดๆ ว่าเดี๋ยวนี้ขึ้นกุขึ้นเมิงเลยเหรอเมิง เก่งนักใช่ไหมงั้นมาลองดูสักตั้งกันใหม ฯลฯ กลายเป็นว่าพ่อเราก็หลุดเหมือนกัน เพราะตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ประกอบกับพ่อก็ไม่เคยเข้าใจโรคของเรามาตั้งแต่ต้นเพราะเขาคิดว่ามันเป็นโรคที่ไร้สาระคนสร้างมันขึ้นมาเอง เลยลุกลามจนทุกวันนี้ สุดท้ายเราก็ดิ้นหลุดจนได้เราก็หนีไปห้องน้ำเพื่อที่จะหลบจากพ่อ(ตอนนั้นรู้แต่ว่าหนีไปให้ไกลๆ พ่อให้ได้แล้วค่อยว่ากัน) เราดันประตูห้องน้ำปิดไปแต่พ่อก็ดันผลักจะเปิด แล้วเริ่มตกใจนึกว่าเราจะเข้าไปฆ่าตัวตายใน้ห้องน้ำ พ่อเราเลยยื่นมือมา(ตอนแรกมองไม่ทัน) เราก็ยังดันผลักประตู ปราฎว่าเรากระแทกประตูใส่พ่อเต็มๆๆๆ เลยล่ะค่ะ เรางี้ช็อค ปล่อยมือ หยุดดันประตู แล้วก็ทรุดตัวลงไปนั่ง ขณะที่พ่อเราร้องลั่นเลยค่ะ โอ๊ยยยย เราก็ทำอะไรไม่ถูก แต่พ่อเราใจเย็นลงแล้วเหมือนสติเริ่มกลับมา พ่อเข้ามาพูดดีๆๆๆๆ กับเรา เขาบอกว่าเขาผิดไปแล้วเขาไม่น่าปล่อยให้เราเป็นแบบนี้เลย น่าจะดูแลให้ดีกว่านี้น่าจะคิดถึงจิตใจเราแต่แรกว่ามันไม่ใช่เรื่องไร้สาระเลย พ่อพยายามกล่อมให้เราออกมาจากห้องน้ำให้ออกมานั่งดีๆ แล้วคุยกัน สรุปคือคุยกันนานมากๆ เลยเรื่อง นี้ จนเราสติสตังกลับคืนมา ก็แทบอยากจะฆ่าตัวตายตรงนั้นเลยพอสำนึกได้ว่าเพิ่งทำเวรทำกรรมหนักหนานัก ถึงแม้จะเป็นเพราะโรคประจำตัว แต่เราก็รู้สึกแย่มากๆ ไม่อยากอยู่เลย แต่พ่อบอกว่าพ่ออภัยทุกอย่างและเข้าใจ อยากให้ค่อยๆ เริ่มต้นรักษากันใหม่ พอดีแถวบ้านมีคลินิคหมอจิตประสาท เย็นวันนั้นก็เลยไปคลินิคกันแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟัง เขาบอกว่านี่คือบทเรียนราคาแพงสำหรับการปล่อยปละละเลยโรคที่คิดว่าไม่ร้ายแรง จนไม่ยอมรักษาแต่แรกและกลายมาเป็นเรื่องใหญ่ทำให้รบกวนการใช้ชีวิต ต่อไปคุณภาพชีวิตอาจจะแย่ลงเรื่อยๆ และสภาพจิตใจก็เช่นกัน อาจจะรักษาได้ยาก แต่หมอบอกว่าเรายังโชคดีที่ยังมีสติในสถานการณ์ปกติ หมอบอกว่ามันเป็นอาการทางประสาท ไม่ใช่โรคจิต เราเลยพอรู้ตัว และยังมีโอกาสหายเป็นปกติถ้าทั้งตัวเราเองและคนรอบข้างเอาใจใส่และเข้าใจแต่สำหรับเราแล้ว ณ ตอนนี้ ยิ่งรู้สึกแย่มากกว่าเดิมอีกค่ะหลังจากไปหาหมอแล้ว เพราะว่าเรารู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นมันเลวร้ายสุดๆ เลย ปกติเราเป็นคนที่เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมมากๆ และพอตนเองมาสร้างกรรมหนักเสียเองกับพ่อแท้ๆ แบบนี้ มันทำให้หมดกำลังใจหลายๆ อย่างเลย อีกใจนึงก็อยากหายดีเป็นปกติจะได้ไม่ทำอะไรเลวๆ ซ้ำรอยเดิมอีก แต่อีกใจนึงก็รู้สึกผิดกับเหตุการณ์วันก่อนจนไม่อยากจะทำอะไรแล้ว

เราไม่รู้ว่า ณ เราควรจะเริ่มจากตรงไหนดีค่ะ แก้ที่กรรมก่อนหรือแก้ที่โรคก่อน(หมอให้ยา แนะนำการปฏิบัติตนทั้งเราเองและพ่อค่ะ และนัดเจออีก 2 อาทิตย์ด้วย) เราสับสนมาก ขอความกรุณาอย่าลบกระทู้เลยนะคะหรือจะช่วยโพสให้ที่ห้องศาสนาก็จะถือเป็นบุญคุณมากๆๆ เลยค่ะ ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาตอบนะคะ
จากคุณ : บาปหนา

คำแนะนำของผม
สิ่งสำคัญคือ แก้โรคก่อนครับ หลังจากแก้เสร็จค่อยทำความดี เป็นลูกที่ดีของท่าน

กรรม มันแก้ไม่ได้อะครับ มันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าเราจะตั้งใจทำหรือไม่ตั้งใจทำก็ตาม ก็ถือเป็นกรรม แต่เราทำได้คือ หนีกรรม และไม่สร้างกรรมใหม่อีก แต่คุณจะหนีกรรมไม่ได้ถ้าอาการคุณยังไม่ดีขึ้นจริงไหมครับ

จริง ๆ แล้วถ้าอาการดีขึ้นแล้ว คุณพ่อก็สบายใจ หายห่วง นี่ก็เป็นกรรมดีอย่างนึงนะครับ

สรุป ไปขอขมาท่าน แล้วรักษาตัวให้หาย ไม่ต้องไปคิดแก้กรรม (อดีตไม่เคยมีใครแก้ได้สักคน) พอหายแล้วค่อยทำความดีสุด ๆ ครับ