ใจคุณกำลังจมน้ำอยู่หรือเปล่า?

ช่วงนี้อ่านหนังสือจรรโลงใจก่อนนอนทุกคืนครับ ไปเจอข้อคิดหนึ่งที่ผมว่าน่าสนใจดี

ทุกวันนี้เราหยิบโน่นหยิบโน่นมาใส่ใจเราตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรียนทำงาน เรื่องความรัก เรื่องความเกลียด เรื่องความเครียด เรื่องความเศร้า เรื่องความหวัง เรื่องความผิดหวัง เรื่องอนาคต เรื่องตัวเอง เรื่องคนรอบตัว แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างวันนี้จะกินอะไรดี ทุกขณะที่เราใส่สิ่งเหล่านี้ลงไปในใจเรา เราเคยหยุดที่จะถามตัวเองหรือเปล่าว่า

"เราใส่อะไรลงไปบ้าง และสิ่งที่เราใส่ลงไปนั้นมันหนักเกินที่ใจของเราจะรับได้หรือไม่"

ถ้าเปรียบใจของเราตอนลืมตาดูโลกเหมือนลูกบอล 1 ลูกที่ข้างในไม่มีอะไรเลย ที่กำลังลอยอยู่ในน้ำอย่างเบาสบาย ปัจจุบันนี้ อายุเท่านี้ เคยที่หยุดถามใจของเราหรือเปล่าว่า มันเป็นยังไง? มันมีของอะไรอยู่ในนั้นบ้าง? มันมีแรงที่จะลอยอยู่ในน้ำต่อไปอีกนานเท่าไหร่?

นี่ไม่ได้หมายความว่า ลูกบอลควรจะอยู่กลวงๆ เหมือนแรกเกิด แต่สิ่งที่อยู่ข้างในมันควรที่จะมีค่าพอกับพื้นที่ที่เราแบ่งให้ ... สิ่งเหล่านั้นไม่ควรจะหนักจนทำให้เราพยุงลูกบอลไปไม่ถึงฝั่ง

เรามี 2 ทางเลือก

1. ละทิ้งสิ่งที่ละทิ้งได้ ให้ลูกบอลเบาขึ้น
2. ถ้าทิ้งไม่ได้ ก็ต้องทำให้ลูกบอลใหญ่และแข็งแรงขึ้น

สิ่งสำคัญคือ อย่าให้มันหนักอยู่อย่างนั้นโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย....ไม่เพียงแต่ลูกบอลลูกนั้นจะจม แต่เจ้าของของมันก็จะจมไปด้วยเช่นกันครับ
(ดัดแปลงมาจากสิ่งที่อ่านนะครับ)