มรณานุสติ ลมหายใจที่น้อยลงทุกขณะ

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาได้ทำอะไรหลายๆ อย่างที่อยากทำมานาน
(1) ตั้ง Journal Online ที่เป็นแหล่งภาษาอังกฤษของคนไทย โดยคนไทย (หรือ Engaging English)
(2) แจกหนังสือฟรี แต่ว่ามีเงื่อนไขว่าผู้รับจะต้องเขียน essay เข้ามาประกวด (เพื่อเป็นการฝึกให้คนไทยฝึกเขียนภาษาอังกฤษ)
(3) เขียนความในใจเกี่ยวกับการ comment essay ว่าสิ่งที่หลายๆ ทำอยู่ เราคิดว่าไมได้ผล (ตั้งนานไม่กล้าเขียนเพราะว่ากลัวว่าจะทำให้หลายๆ คนเข้าใจผิดถึงเจตนา)
(4) แบ่งปันความรู้ภาษาอังกฤษที่มีให้กับคนอื่น โดยเฉพาะความรู้ที่ไม่เคยอยากให้ เพราะว่าความ "งก" (เป็นนิสัยที่แย่ และขัดกับสิ่งที่ตัวเองอยากทำ)

มาดูทีละข้อ

(1) มีความหวังนานมากแล้วที่อยากจะสร้าง Journal ขึ้นมา เพราะรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่น่าสนใจ ได้แต่อ่านของฝรั่ง ทำไมของไทยไม่มีมั่งนะ ทั้งๆ ที่เราก็มีความสามารถไม่แพ้เค้า ชวนเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ มาร่วมเขียน ก็ถือว่ากำลังจะประสบความสำเร็จ แม้คนอ่านจะไม่มาก แต่ก็เป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งที่ได้ทำ

(2) เมืองไทยยังขาดแคลนคนที่รู้เรื่อง essay อย่างจริงๆ จังๆ เลยอยากแบ่งปันความรู้ให้กับคนไทยได้เรียนการเขียนแบบที่ฝรั่งเค้าเรียน จุดนี้เลยโยงไปกับข้อที่ (3) ที่ได้แสดงความเห็นของตัวเองออกมาว่า วิธีการเรียนที่ได้ผลมันควรจะเป็นอย่างไร (ในความเห็นของเรา)

(4) ข้อนี้กลับมาคิดไปมาถ้าวันนึงถ้าเราต้องตาย แล้วเราไม่ได้ถ่ายทอดให้คนอื่น มันก็คงจบไปกับเรา ไม่คุ้มกันเลย

ช่วงนี้มีความรู้สึกว่าเหลือเวลาอีกไม่มากกับชีวิตนี้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เลยคิดว่าต้องรีบทำให้เสร็จก่อนที่จะไม่มีโอกาส

"สิ่งที่กำลังหายไปทุกขณะ โดยที่เราไม่รู้ตัวคือ ลมหายใจของเรา..."