ความยาวนานของกัป (เตือนใจกับการเวียนว่ายในสังสารวัฎฎ์)

"ดูกรภิกษุ! เราตถาคตจะยกอุปมาให้เธอฟัง

เหมือนอย่างว่า พระนครที่ทำด้วยเหล็ก

มีความยาว ๑ โยชน์ กว้าง ๑ โยชน์ สูง ๑ โยชน์

ซึ่งเป็นพระนครที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์ผักกาด

มีเมล็ดพันธุ์ผักกาดรวมกันเป็นกลุ่มก้อน

ยังมีบุรุษผู้หนึ่งพึงหยิบเอาเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่งๆ

ออกจากพระนครนั้น โดยกาลล่วงไป ๑๐๐ ปี ต่อเมล็ดหนึ่ง

 

การที่เมล็ดพันธุ์ผักกาดกองใหญ่นั้น จะพึงถึงความหมดไป สิ้นไป

เพราะความพยายาม ของบุรุษนั้น ยังเร็วกว่า

แต่เวลาที่เรียก กัปหนึ่ง นั้น ยังไม่ถึงความหมดไป สิ้นไปเลย

กัปหนึ่งนั้น ยาวนานอย่างนี้

ก็บรรดากัปที่ยาวนาน อย่างนี้แหละ

พวกเธอท่องเที่ยวไปๆ มาๆ อยู่ในวัฏสงสาร

มิใช่ ๑ กัป มิใช่ ๑๐๐ กัป

มิใช่ ๑๐๐๐๐๐ กัป

เพราะว่า วัฏสงสารนี้ กำหนดที่สุดเบื้องต้นและเบื้องปลายมิได้

 

ในเมื่อเหล่าสัตว์ทั้งหลายถูกอวิชชาเป็นเครื่องกางกั้น

ถูกตัณหาผูกพันเข้าไว้ ก็ย่อมจะต้องท่องเที่ยวไปๆ มาๆ อยู่

โดยที่สุดเบื้องต้นและเบื้องปลาย ย่อมไม่ปรากฏเลย

 

ดูกร...เธอผู้เห็นภัยในวัฏสงสารทั้งหลาย!

ก็เหตุเพียงเท่านี้

ย่อมเป็นเหตุเพียงพอ เพื่อที่จะเบื่อหน่ายในสงสารทั้งปวง

เป็นเหตุเพียงพอ เพื่อที่จะคลายความกำหนัด

เป็นเหตุเพียงพอ เพื่อที่จะหลุดพ้น ดังนี้ "