คุณเคยรู้สึกว่าความทุกข์มันมีน้ำหนักไหมครับ

ตอนเด็กๆผมไม่เคยรู้สึกว่าต้องมีวันนี้เลย วันที่ความทุกข์มันมีน้ำหนักจริงๆ ทุกวันนี้ผมเหมือนไม่มีพื้นที่ให้ยืน ให้หายใจจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน ที่บ้าน เจอหน้าใครก็เหมือนพูดจาไม่ถูกใจใครไปซะหมด ต้องตามมาด้วยคำต่อว่า บางครั้งผมอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ อยากขอให้คนรอบตัวอย่าเพิ่งว่าอะไรผมเลย แต่มันเป็นไปไม่ได้ เพราะผมยังคงต้องทำงาน ต้องกลับบ้าน เคยคิดว่าถ้าหายไปซะได้ก็คงดี อะไรต่อมิอะไรจะได้จบๆ ผมพยายามแล้วนะ ที่จะมองโลกในแง่ดี มองคนที่เค้าแย่กว่าเรา แ่ต่อาการผมมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ผมรู้สึกจริงๆนะว่าเหมือนมีอะไรกดทับที่ไหล่ตลอดเวลา กดจนรู้สึกว่าไม่สามารถยืนตรงๆได้ กดจนหน้าอกเจ็บ ผมคิดได้อย่างเดียวว่าตอนนี้อาการผมคงหนักพอสมควรแล้วละ ไม่งั้นความทุกข์ต่างๆ มันจะแปรเป็นน้ำหนักจริงๆได้อย่างไร ที่สำคัญตอนนี้ความทรงจำผมเริ่มหายไปเป็นช่วงๆ เช่น ผมจำไม่ได้เลยว่าผมหยิบของบางอย่างมาอยู่ในมือ หรือในกระเป๋าได้อย่างไร ถ้าให้วิเคราะห์ก็คือ ความทรงจำระยะสั้นของผมเริ่มไม่ทำงานแล้ว ผมอยากระบายให้ใครซักคนนึงว่าตอนนี้ผมเครียด ผมทุกข์ทรมาน อยากหลุดจากสภาพนี้จริงๆ ถึงตอนนี้ผมควรไปหาหมอแล้วใช่ไหม ใครเคยไปพบจิตแพทย์บ้างครับ ขั้นตอนการรักษาเป็นอย่างไร และมีค่าใช้จ่ายอะไรมากไหมครับ ขอคำแนะนำจากทางพี่ๆเพื่อนๆที่สามารถผ่านสถานการณ์ หรือสามารถปรับชีวิตให้ดีขึ้นได้ให้คำแนะนำผมด้วยครับ

จากคุณ     : ผ่านนภา

เขียนเมื่อ     : 8 ส.ค. 53 19:25:48

 

ความทุกข์ที่อยู่กลางออกนั่นเป็นอารมณ์ขุ่นๆ อารมณ์กดๆ ที่เกิดเพราะว่าคุณคิดแต่เรื่องเครียดๆ จนมันสะสมไว้

แนะนำเบื้องต้นคือ ฟังเพลง เล่นกีฬา ทำอะไรก็ได้ให้ผ่อนคลายครับ แล้วอารมณ์แน่นๆ กลางหน้าอกจะหายไป

แต่ถ้ากลับมาคิดอีก มันก็จะกลับมาหนักๆ แน่นๆ อีก

ดังนั้นหลังจากใจผ่อนคลายแล้ว ให้นั่งไตร่ตรองดูว่าอะไรคือสาเหตุของปัญหาแต่ละอย่าง ถ้ามีหลายปัญหาก็ list ออกมา แล้วก็แก้ไปทีละเปราะ

บางอย่างที่แก้ไม่ได้ ก็ต้องหัดปล่อยให้เป็น การยอมรับความทุกข์ เป็นการกระทำที่ยากที่สุด เพราะว่าคนเราจะเอาแต่สบาย รักตัวเอง ทุกข์ไม่ชอบ เอาสุขอย่างเดียว แต่พอเหตุคับขันแบบนี้ หันไปทางไหนก็ไม่มีสุข เจอแต่ทุกข์ จิตดิ้นรนต่อไม่ได้ ทางเดียวคือ นิ่งแลัวยอมรับ

แปลกแต่จริง คนเราเวลายอมรับอะไรแล้ว ปัญหาจะหาย ให้คิดว่าจะเป็นยังไงก็ช่างมัน เราจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอครับ

ป.ล. ไปหาหมอก็ดีนะครับ แต่หมอก็ช่วยแก้ปัญหาคุณไม่ได้ สิ่งที่หมอทำได้คือ ให้คุณระบายออกมา เพื่อผ่อนคลาย แล้วมีแรงไปสู้ปัญหาใหม่ -- ปัญหายังอยู่ ปัญหาไม่หาย เพราะว่าหมอก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ มีแต่คุณเท่านั้นที่แก้มันได้ อ่านดูแล้วหดหู่ เหมือนอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็นั่นแหล่ะครับ ความจริง ความจริงคนเราทุกคนสุดท้ายแล้วก็ต้องพึ่งตัวเอง คนอื่นก็เป็นเพียงตัวช่วยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ผมตอบกระทู้คุณเสร็จ ผมก็ไม่คิดเรื่องคุณละ เพราะว่ามันไม่ใช่ปัญหาของผมจริงมั้ย?

สุ้ๆ ครับ

แก้ไขเมื่อ 08 ส.ค. 53 23:50:19

จากคุณ     : เมื่อลมแรง...ใบไม้ก็ร่วง

เขียนเมื่อ     : 8 ส.ค. 53 23:46:48

http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L9558627/L9558627.html