ถาม ทุ ก ข์ เ พ ร า ะ ล ะ ว า ง ค ว า ม รั ก ไ ม่ ไ ด้ ท ำ ยั ง ไ ง ถึ ง จ ะ ว า ง ไ ด้ ค ะ
เราเคยมีแฟนที่เราเคยรักกันมากค่ะ แต่ตอนนี้ใจเค้าเปลี่ยนไปแล้ว แต่เรายังคงรักเค้ามาก
ก่อนนี้วางอนาคตกันไว้แล้ว ว่าเป็นคนที่ใช่ค่ะ พอโดนเค้าบอกเลิก ก็เลยสภาพจิตใจย่ำแย่ ร่างกายก็เริ่มแย่ตาม
ช่วงแรก เสียใจและเครียดมาก ถึงขั้นอยากตาย ก็อาศัยธรรมมะช่วยชีวิตไว้ ไปถือศีลบวชเนกขัม
ประกอบกับอ่านธรรมมะพระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก จิตใจก็เริ่มสงบลง ละวางความโลภ โกรธ เกลียด ได้จากใจจริงๆ
แต่กลับละวางความรักไม่ได้ค่ะ ยังคงเสียใจ หมดอาลัยตายยากอยู่อย่างเดิม น้ำตาไหลก่อนจะลืมตาตื่นนอนเสียอีก
พอบวชครบกำหนด กลับมาบ้าน พ่อที่อยู่ต่างจังหวัดโทรมาหา ท่านบอกว่าไม่ต้องคิดมากนะ ป๊าเป็นห่วง น้ำตาก็ไหลไม่หยุด
หลายความรู้สึกมันเทมารวมกัน เสียใจที่ทำให้พ่อต้องเป็นห่วง แต่ก็หยุดความรู้สึกโศกเศร้าไม่ได้
ยิ่งรู้ว่า ทุกสิ่งเกิดจากเวรกรรมของตัวเรา ก็ยิ่งเสียใจกับอดีต พยายามแผ่เมตตาให้เจ้ากรรมนายเวร
ตัดสินใจไปกราบหลวงพ่อสายทอง เตชะธัมโม ที่จังหวัดชัยภูมิ เดินทางจากกรุงเทพไปคนเดียว ทั้งๆที่เป็นคนขี้ขลาดมาก
กลัวอันตรายสารพัด แต่พอคิดว่า ไม่มีอะไรทุกข์ไปกว่าที่เป็นอยู่อีกแล้ว จากที่ได้ยินชื่อท่านเมื่อ3ปีก่อน ก็อยากไปกราบท่าน แต่จะมีเหตุให้ไม่ได้ไปอยู่เสมอ
คราวนี้คิดในใจอยู่อย่างเดียวว่า ต้องไปให้ได้ เมื่อไปถึงก็ได้รับการดูแลอย่างดี ได้กราบหลวงพ่อ ท่านมีเมตตาให้ลูกหลานมากมาย
สภาพจิตใจในตอนนี้ ยังคงเศร้าซึมไม่หาย เตือนสติตัวเองตลอดเวลาตื่นนอนให้ระลึกถึง คำหลวงพ่อ ท่านให้ภาวนาพุทโธ เราก็ภาวนาไปเรื่อยๆ พอจิตฟุ้ง
ก็ดึงตัวเองกลับมาเริ่มที่ระลึกถึงท่านใหม่ เป็นอยู่อย่างนี้ตั้งแต่หลวงพ่อท่านบอกมา
แต่สภาพจิตใจก็ยังคงทุกข์อยู่ ไม่คิดอยากได้อยากมี ไม่คิดถึงอนาคต คิดแค่ทำหน้าที่ตัวเองในตอนนี้ให้ดีเท่านั้นเอง
ทำยังไงถึงจะละวางความรักได้ล่ะคะ ตอนนี้เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยู่เพื่ออะไร แล้วก็พยายามใส่คำตอบว่า
อยู่เพื่อทำงานหาเงินเลี้ยงพ่อแม่ แต่ใจก็หดหู่ไม่หาย ดูทีวีไม่สนุก ฟังเพลงไม่เพราะ หาความสุขไม่เจอค่ะ
ทั้งๆที่ใครๆก็บอกว่า มันอยู่ที่ใจ
คำแนะนำ สิ่งที่คุณทำอยู่ถูกแล้วครับ เพียงแต่อาศัยเวลา แต่ต้องดีใจนะครับว่าถ้าไม่ได้เจอธรรมะ เวลาที่ต้องใช้จะยาวกว่านี้ครับ
เรื่องละความรักเป็นเรื่องที่ยาก ลองคิดดูสิครับคนเราเกิดมาก็ได้ความรักจากพ่อ แม่ โตมาหน่อยก็จากญาติ โตไปอีกก็ได้จากเพื่อน โตไปอีกก็จากคนรัก ตั้งแต่เกิดจนโตเราอยู่ในวงเวียนของความรัก จะละไปนั้นจะใช้เวลาเดือนหรือสองเดือนหรือสามเดือนคงไม่พอครับ แ่ต่ขอให้เชื่อว่าความทุกข์ครั้งนี้จะผ่านไปได้ครับ :o)
อีกอย่างกลับมาถามตัวเองครับว่าจริง ๆ แล้ว ร้องไห้ทุกข์เพราะอะไร? ถ้ามองจริง ๆ แล้วคุณอาจจะเห็นว่าสิ่งที่คุณ "คิด" ว่ากำลังเป็นแรงผลักให้คุณร้องไห้ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงนะครับ (ผมผ่านมาแล้ว) พอได้เห็นว่าอะไรคือสิ่งที่ผลักให้เราทุกข์จริง ๆ เราจะแก้ได้ง่ายครับ ขอไม่บอกแล้วกันว่าสิ่ง ๆ นั้นคืออะไร เพราะว่าแต่ละคนไม่เหมือนกัน แม้จริง ๆ ผมคิดว่าเหมือนกัน แต่อยากให้ึุคุณได้พบเจอเองครับ ของแบบนี้เจอเองจะต่างจากคนอื่นบอก ส่วนจะหาของจริงนั้นได้อย่างไร ก็ทำตามที่หลวงพ่อบอกครับ
No comments:
Post a Comment